Posted By admin on February 16, 2010
Eigenlijk ben ik hier vandaag ongeoorloofd. Ik kreeg namelijk een berichtje van onze hostingservice dat het dataverkeer deze maand te hoog was opgelopen. De site zou de rest van de maand uit de lucht zijn. De oorzaak was een kanonnade van spamreacties op een andere blog op hetzelfde domein. Ik heb daarom het gevoel dat ik moet fluisteren.
Vandaag zijn we naar het Dierenpark Emmen geweest. Dode boel, zul je denken, zo’n dierenpark in de winter. Maar niets is minder waar. Inderdaad, de buitenverblijven waren allemaal leeg, met uitzondering van de bizons, de pinguïns en de prairiehonden. De laatsten waren gefoerageerd. Door de afwezigheid van de grote dieren verleg je je aandacht. We keken langer dan gebruikelijk bij de naakte molratten. Jared ontdekte daar een aantal schuifpuzzels en een naakte molrat gang op Jared-formaat.
Naast de naakte molratten is een nieuwe ruimte geopend. Een magazijn met allemaal opgezette dieren, skeletten en andere objecten die iets te maken hebben met dieren en het functioneren van het lichaam en een buddha. Ik liep net met een vraag over de vleugels van een vogel rond en daarom heb ik uitgebreid de skeletten en opgezette vogels in de vlucht bekeken, terwijl Jared ‘naakte molrat’ speelde.
Verderop kwamen we bij een speeltuintje dat we eigenlijk altijd links hebben laten liggen. Waarschijnlijk loop ik hier altijd snel door, omdat het bij het restaurant is. Maar dat was vandaag gesloten. Toen bleek dus achter het speeltuintje een ‘rattenriool’ te zijn: een ruimte waarin een soort 19e eeuwse magazijnen, keukens en voorraadruimtes zijn nagebouwd, waar zich ratten schuilhielden. Ik stond dus op mijn gemak naar zo’n rat te kijken, sprong er vanaf een hoogte boven mijn hoofd opeens een rat naar beneden. Dat was het moment om Jared te halen, die in de speeltuin was gebleven. Want die ratten waren toch echt spectaculair!
Maar Jared vond het vooral heel erg stinken, dus hij wist niet hoe snel hij weer naar buiten moest, om grote jongens te bekogelen met sneeuwballen. Ondertussen had ik de huismuizen ontdekt. Eerst zag ik alleen het bordje ‘huismuis’ en zag ik nog geen muizen in een ruimte die iets weg had van een keukentje. Maar toen zag ik een muisje vlakbij me langs de muur naar beneden komen. En hoe langer ik keek, hoe meer muizen ik zag. Tot ik dat ene muisje zag, dat prinsheerlijk op de rand van de deur zat te slapen. Wat een schatje!
In dezelfde ruimte kon je ook een kerkuil en een bunzing bewonderen. Iets verderop zaten de cavia’s. Dat kon ik al van ver horen. Bij de cavia’s aangekomen, bleken er jonkies te zijn. Die zien eruit als volwassen cavia’s, alleen een aantal maten kleiner, zo lief. Dus ik weer terug naar Jared. Inmiddels waren de grote jongens weer weg en kreeg ik het verhaal van het sneeuwballengevecht in geuren en kleuren te horen. Jared legde me zijn nieuwe techniek uit om sneeuwballen te maken en daarna wilde hij wel met mij meegaan om naar de cavia’s te kijken. Onderweg wees ik Jared nog even op de bunzings, die in het Engels ‘polecat’ heten. Je kan aan hun vacht goed zien, waar ze die naam aan verdiend hebben.
Toen Jared de cavia’s had gezien, wilde hij graag een mannetje (of een vrouwtje?) erbij hebben, om ook bij ons thuis een nestje te maken. Want in de dierentuin mocht je ze niet eens oppakken.
Na het bezoek aan het dierenpark ‘Centrum’ zijn we naar de locatie ‘Yucatan’ gegaan. Daar is het broedseizoen bij de pinguïns. Ik had gehoopt dat we daar iets van zouden zien, maar de rust van de dieren werd gerespecteerd, dus wij konden alleen de ’singles’ zien die af en toe heel klagelijk stonden te roepen.
Terugkijkend op de dierentuin vond Jared de pinguïns het leukst, die waggelend en struikelend het water ingingen en er dan opeens, onder water, als een raket van doorschoten. Dat verwacht je dan niet. En ik? Ik ga de volgende keer weer naar het rattenriool en de huismuizen.
Category: Biologie |
No Comments »
Tags: Dierentuin