School-at-home

Posted By admin on February 17, 2010

Een paar weken geleden zei vriendje I. tegen Jared dat hij nooit meer op woensdag kon spelen. Hij had vrienden gemaakt in zijn nieuwe klas en die jongetjes konden alleen op woensdagmiddag. Zaterdag een week geleden, belde I. op om te spelen. Niet op een woensdag, maar op een zaterdag. Maar Jared moest een voetbalwedstrijd spelen en tafeltenniscompetitiewedstrijden. Toen kwam de woensdag weer op tafel. Maar afgelopen woensdag ging hij met J. naar de natuurclub, waar hij een nieuw vriendje M. leerde kennen.

Maar goed, het tij leek weer gekeerd. Er kon weer gespeeld worden op woensdagmiddagen met I.. Dus vandaag belde hij I. om af te spreken. Ze gingen samen naar de schaatsbaan bij ons in het dorp. Dit is een grasveld dat de schaatsvereniging laat onderlopen met water in de maanden dat het vriest. Dan maken ze er mooie ronde baantjes op, zo’n stuk of vijf van binnen naar buiten. En dan mogen kinderen komen schaatsen voor € 1. Vandaag was er een toertocht gaande. Dat vertelde de mevrouw achter de kassa. Maar I. en Jared wilde gewoon vrij schaatsen. Dus ik rustte Jared uit met € 1 om iets te drinken te kopen en ging mijns weegs.

Toen ik ze op kwam halen om 16.30 uur hadden ze al ingepakt en wilde ze net iets gaan drinken op een bankje. Toen ze mij zagen kreeg ik meteen twee bronzen medailles onder mijn neus gedrukt. Ze hadden toch aan de toertocht meegedaan: 10 rondjes voor een bronzen plak. En omdat Jared zijn laatste geld aan de toertocht had besteed, had I. voor hen samen iets lekkers gekocht.

Thuisgekomen moest er een lintje aan de medaille. En papa moest hem natuurlijk zien. Ik was zo trots op onze schaatsende man. Een toertocht.

Category: Bewegen | No Comments »
Tags: Schaatsen, Toertocht

Posted By admin on February 16, 2010

Eigenlijk ben ik hier vandaag ongeoorloofd. Ik kreeg namelijk een berichtje van onze hostingservice dat het dataverkeer deze maand te hoog was opgelopen. De site zou de rest van de maand uit de lucht zijn. De oorzaak was een kanonnade van spamreacties op een andere blog op hetzelfde domein. Ik heb daarom het gevoel dat ik moet fluisteren.

Vandaag zijn we naar het Dierenpark Emmen geweest. Dode boel, zul je denken, zo’n dierenpark in de winter. Maar niets is minder waar. Inderdaad, de buitenverblijven waren allemaal leeg, met uitzondering van de bizons, de pinguïns en de prairiehonden. De laatsten waren gefoerageerd.  Door de afwezigheid van de grote dieren verleg je je aandacht. We keken langer dan gebruikelijk bij de naakte molratten. Jared ontdekte daar een aantal schuifpuzzels en een naakte molrat gang op Jared-formaat.

Naast de naakte molratten is een nieuwe ruimte geopend. Een magazijn met allemaal opgezette dieren, skeletten en andere objecten die iets te maken hebben met dieren en het functioneren van het lichaam en een buddha. Ik liep net met een vraag over de vleugels van een vogel rond en daarom heb ik uitgebreid de skeletten en opgezette vogels in de vlucht bekeken, terwijl Jared ‘naakte molrat’ speelde.

Verderop kwamen we bij een speeltuintje dat we eigenlijk altijd links hebben laten liggen. Waarschijnlijk loop ik hier altijd snel door, omdat het  bij het restaurant is. Maar dat was vandaag gesloten. Toen bleek dus achter het speeltuintje een ‘rattenriool’ te zijn: een ruimte waarin een soort 19e eeuwse magazijnen, keukens en voorraadruimtes zijn nagebouwd, waar zich ratten schuilhielden. Ik stond dus op mijn gemak naar zo’n rat te kijken, sprong er vanaf een hoogte boven mijn hoofd opeens een rat naar beneden. Dat was het moment om Jared te halen, die in de speeltuin was gebleven. Want die ratten waren toch echt spectaculair!

Maar Jared vond het vooral heel erg stinken, dus hij wist niet hoe snel hij weer naar buiten moest, om grote jongens te bekogelen met sneeuwballen. Ondertussen had ik de huismuizen ontdekt. Eerst zag ik alleen het bordje ‘huismuis’ en zag ik nog geen muizen in een ruimte die iets weg had van een keukentje. Maar toen zag ik een muisje vlakbij me langs de muur naar beneden komen. En hoe langer ik keek, hoe meer muizen ik zag. Tot ik dat ene muisje zag, dat prinsheerlijk op de rand van de deur zat te slapen. Wat een schatje!

In dezelfde ruimte kon je ook een kerkuil en een bunzing bewonderen. Iets verderop zaten de cavia’s. Dat kon ik al van ver horen. Bij de cavia’s aangekomen, bleken er jonkies te zijn. Die zien eruit als volwassen cavia’s, alleen een aantal maten kleiner, zo lief. Dus ik weer terug naar Jared. Inmiddels waren de grote jongens weer weg en kreeg ik het verhaal van het sneeuwballengevecht in geuren en kleuren te horen. Jared legde me zijn nieuwe techniek uit om sneeuwballen te maken en daarna wilde hij wel met mij meegaan om naar de cavia’s te kijken. Onderweg wees ik Jared nog even op de bunzings, die in het Engels ‘polecat’ heten. Je kan aan hun vacht goed zien, waar ze die naam aan verdiend hebben.

Toen Jared de cavia’s had gezien, wilde hij graag een mannetje (of een vrouwtje?) erbij hebben, om ook bij ons thuis een nestje te maken. Want in de dierentuin mocht je ze niet eens oppakken.

Na het bezoek aan het dierenpark ‘Centrum’ zijn we naar de locatie ‘Yucatan’ gegaan. Daar is het broedseizoen bij de pinguïns. Ik had gehoopt dat we daar iets van zouden zien, maar de rust van de dieren werd gerespecteerd, dus wij konden alleen de ’singles’ zien die af en toe heel klagelijk stonden te roepen.

Terugkijkend op de dierentuin vond Jared de pinguïns het leukst, die waggelend en struikelend het water ingingen en er dan opeens, onder water, als een raket van doorschoten. Dat verwacht je dan niet. En ik? Ik ga de volgende keer weer naar het rattenriool en de huismuizen.

Category: Biologie | No Comments »
Tags: Dierentuin

Posted By admin on February 4, 2010

We zijn het boek ‘De kleine dokter’ aan het lezen, geschreven door Dietrich Grönemeyer. Ik had over het boek gelezen op de blog van P., die erg enthousiast is over het boek. En terecht. Het boek gaat over Nano die dokter wil worden en we hebben inmiddels de hoofdstukken gelezen over het ongeluk van zijn vriend Frido, die tijdens de gymles een verstuikte enkel oploopt. De hoofdstukken zijn mooi geïllustreerd en de verhalende tekst wordt afgewisseld met informatieblokken die steeds antwoord geven op één vraag, het soort vragen dat bij je opkomt als je de tekst leest.

Vandaag hebben we samen naar de anatomie van de voet zitten kijken. Op de afbeelding zag je het spronggewicht, spieren en pezen. Het was een afbeelding die uitnodigde om over door te praten. Want waarom heet het gewricht in je enkel nou een ’spronggewicht’? Jared demonstreerde het door te springen. Kun je de pees op de afbeelding aanwijzen? Jared volgde de pees tot aan het punt waar de pees aan de spier is gehecht. Hmmm, wat gebeurt er als je die spier samentrekt? Buigt de teen dan? Nee, want dan zou de spier aan de andere kant van de teen moeten zitten. Het is de spier die de grote teen omhoog beweegt! We bewegen met onze eigen voet onze grote teen omhoog, en kijk: daar zien we de pees van het plaatje! Maar als je de andere tenen omhoog beweegt, bewegen ze samen. Je kunt ze niet los van elkaar omhoog bewegen. Kun je op de afbeelding zien hoe dat komt? Die is nog een beetje moeilijk. Ik wijs aan, dat alle pezen van de andere tenen zich aan één spier hechten, dus als je die spier samentrekt, dan moeten alle tenen wel tegelijkertijd omhoog bewegen! (Dat zou je kunnen vergelijken met de touwtjes van een marionettenpop: Als de marionettenspeler meerdere touwtjes in één hand houdt en zijn hand beweegt, bewegen alle delen van de pop die aan die touwtjes vastzitten!)

Heerlijk als je dingen die je leest zo overdrachtelijk kunt maken, dat je ze zelfs op je eigen lichaam kunt aanwijzen!

Category: Biologie | No Comments »
Tags: Pezen, Spieren, Verstuiking, Voet

Posted By admin on February 1, 2010

Vanmorgen hoorde ik opeens hard ‘el aqua’ roepen en daarna ‘el tiempo’. Jared speelde ‘gormiti-tje’. Gormiti is een tekenfilmserie. Jared kijkt het op de Spaanse TV. Hij had van zijn vriendje J. gehoord dat zij de Gormiti poppetjes hebben en die wil hij ook. Maar ze kosten zo’n 10 euro per stuk en bovendien vind ik dit, net als Pokémon, onder ‘marketingtrucs’ vallen. Mijn regel: er komen geen Gormiti artikelen in huis. Evenals er geen Pokémon artikelen in huis komen.

Maar Jared is niet voor één gat gevangen en dus speelt hij ‘Gormiti-tje’ met zijn gogo poppetjes (van de C1000). Eigenlijk ook een marketingtruc…, zucht.

Nu heb ik de afgelopen week met een andere moeder een mailwisseling gehad over het al dan niet toestaan van games. We zijn constant de grenzen aan het vinden. En deze uitdaging heb ik ook bij TV programma’s. Nu heb ik als stelregel: wij kijken alleen Nederland 3, Zapp TV en Jetix gaat bij ons al helemaal niet op. Maar ja, dan komen dus via ‘de achterdeur’ toch Jetix-achtige programma’s het huis binnen, want op de Spaanse TV vind je programma’s als Gormiti, een onvervalste ‘Jetix’.

Tsja, je zult je misschien afvragen wat ik tegen die programma’s heb? Het gaat mij om de kwaliteit van de programma’s. Het verhaal van de afleveringen is enorm dun (normaal gebruik ik hier mijn handen bij, om aan te geven hoe dun: flinterdun) en de programma’s zijn niet gemaakt met de intentie om iets moois te maken, maar ze zijn gemaakt om zoveel mogelijk de verkopen: reclamezendtijd en fanartikelen, zoals die poppetjes. Ik weet wel dat ik de makers niet persoonlijk ken, maar dit is mijn overtuiging, die gestaafd wordt als ik de programma’s bekijk.

Bij ons dus geen Gormiti meer. Aan de andere kant… Jared roept opeens spontaan ‘el aqua’ en ‘el tiempo’. Het woordkaartje van ‘el tiempo’ kan ik wel wegdoen… Het mag duidelijk zijn voor welke dilemma’s ik me af en toe gesteld zie. Gelukkig heb ik verschillende Spaanstalige digitale prentenboeken gevonden, dus we kunnen voorlopig weer vooruit… zonder Gormiti.

Category: Spaans | No Comments »
Tags:

Posted By admin on January 28, 2010

Ik maak er eigenlijk nooit reclame voor, maar we updaten regelmatig de boekenpagina’s. Op het moment komt er bijna iedere week een boek bij op de ‘17e eeuw’ pagina, omdat we over deze eeuw aan het lezen zijn. De laatste tijd dicteert Jared de boekbesprekingen, zoals hij vandaag ook de reactie op de NVvTO-click schreef. Alleen de laatste bespreking over ‘Gedwongen tocht’ heb ik weer geschreven. Dat was weer een boek over de 80-jarige oorlog. Dus ook al lijkt hier weinig te gebeuren, er kan zomaar een boek op de boekenpagina’s bij gekomen zijn.

Category: Boekbespreking, Taal | No Comments »
Tags:

Posted By admin on January 22, 2010

Vanavond hebben Jared en ik het jongensboek dat door mijn opa, Sjef van Dongen, geschreven is, uitgelezen. Het heet ‘Een Hollandsche jongen in het Hooge Noorden’ en het gaat over de reddingsexpeditie waar hij aan deelnam op Spitsbergen. Kapitein Nobile was met zijn Zeppelin de Italia verongelukt en zat met andere expeditieleden vast op het pakijs in het Noorden van Spitsbergen. Mijn opa werd gevraagd om deel te nemen, vanwege zijn vaardigheid met de half tamme, half wilde slede honden. Uiteindelijk moesten hij en kapitein Sora zelf gered worden. Het pakijs met Nobile erop was afgedreven en bevond zich niet meer op dezelfde breedte- en lengte graden die de expeditie van mij opa had meegekregen. Ondertussen, het was zomer, was het pakijs brozer geworden en er was bijna geen doorkomen aan. Daardoor raakten ze door hun proviand heen en moesten ze uiteindelijk de honden opeten. Een deel van de honden was toen al door ziekte gestorven.

Kapitein Sora (links) en mijn opa na hun redding.

Mijn opa schreef eerst een boek voor volwassenen ‘Vijf jaar in sneeuw en ijs’, dat ik ook gelezen heb en schreef later, op veler verzoek, dit jongensboek. Hij gaat hierin in op zijn leven in Spitsbergen, waar hij terecht was gekomen in dienst van de Nederlandsche Spitsbergen Compagnie, die hier mijnen ontgon. Hij vertelt over de lange wintermaanden zonder daglicht, de zomermaanden met dagen met 24 uur daglicht, de lente die kouder is dan de winter, hoe ijs en sneeuw zich gedragen, de fauna van Spitsbergen en de risico’s van de grote koude. Dus aan de ene kant heeft Jared iets geleerd over zijn afkomst en aan de andere kant leerde hij over Spitsbergen.

Het verhaal sloot ook prachtig aan bij de verhalen die we gelezen hadden over Willem Barentsz en zijn ontdekkingsreizen naar de Noord. Mijn opa vertelt dat de Nederlanders het eerst op Spitsbergen zijn geland, tijdens één van deze ontdekkingsreizen. Als zij het toen hadden geclaimd voor Nederland was het Nederlands grondgebied geweest, maar omdat ze dat niet gedaan hebben, is het nu Noors grondgebied.

Aan het eind van het boek in het besluit, richt mijn opa zich tot ‘de Hollandsche jongen’ en naar het lijkt in het bijzonder tot zijn achterkleinzoon: “De wereld is zoo groot! En elke Hollandsche jongen, die buiten de enge grenzen van zijn vaderland zichzelf een toekomst probeert te maken, is een pionier van den Nederlanschen geest en ook als zoodanig doet hij voor het vaderland goed werk!”

PS: Roald Amundsen verongelukt bij zijn poging Nobile te redden.

Category: Aardrijkskunde, Biologie, Boekbespreking, Geschiedenis | No Comments »
Tags:

Posted By admin on January 22, 2010

Vandaag waren twee ontwikkelingen zichtbaar die ik de moeite van het vermelden waard vind.

De eerste is een ontwikkeling in schrijven. Jared heeft een hekel aan schrijven. Niet omdat hij zijn gedachten niet in woorden wil gieten, maar vanwege het motorische gedeelte van schrijven. De laatste tijd kan hij zich er steeds vaker toe zetten om netjes te schrijven, maar het blijft iets dat hij liever vermijdt. Dat doet hij dus ook met rekenen. Liever rekent hij 617 + 298 uit zijn hoofd uit, dan dat hij er een blaadje bij gebruikt! Maar vandaag werden de sommen toch wel erg groot en merkte hij dat het toch echt handig is, om op een kladblaadje ‘tussenstanden’ te noteren. Dus 7 x 314 werd (7 x 300) + (7 x 10) + (7 x 4) of Jared maakt daar dan liever (7 x 300) + (7 x 14) van. Hij schrijft dan 2.100 op, en de rest rekent hij uit zijn hoofd uit. Maar goed, die kleine notitie die hij bij iedere som maakte geldt voor mij als een stap met zevenmijlslaarzen. Want hij had er zélf voor gekozen om het kladblaadje te gebruiken.

De andere ontwikkeling heeft meer te maken met de dynamiek tussen ons. We zijn een hele dag met elkaar in de weer en je zult begrijpen dat dit soms irritaties oproept. Daarom besloot ik vanmiddag om naar buiten te gaan toen Jared hangerig werd. Gewoonlijk begint Jared dan tegen te sputteren, maar vandaag deed hij een tegenvoorstel: “Laten we naar de bibliotheek fietsen.” Een uitstekend idee, dus zo gezegd, zo gedaan. Dit was eigenlijk al een doorbraak op zich, maar deze ontwikkeling bedoel ik niet.

Toen we thuiskwamen had Jared een stapel bibliotheekboeken van ‘De wilde voetbalbende’ gehaald. Daar identificeert hij zich op het ogenblik erg mee. En ik begreep ook dat ik heel veel weerstand zou krijgen als ik hem meteen uit z’n ‘nieuwe’ boeken zou halen. Dus koos ik ervoor om een aantal dingen die ik meestal met hem samen doe, alleen te doen en hem alleen zijn ‘eigen deel’ te laten doen. Als we ‘handschrift’ doen, schrijf ik bijvoorbeeld altijd met hem mee, maar nu schreef ik en liet ik hem lezen en heeft hij later het werkje afgemaakt. En dat bleek wonder boven wonder te werken. We kregen er een soort rust door terug. Ik kon in mijn tempo en met mijn aandacht bij het werkje een aantal dingen doen en Jared kon in die tijd lezen in zijn boek. Daarna ontstond precies het omgekeerde: Jared kon in zijn eigen tempo en met zijn aandacht bij het werkje, zijn werkjes afmaken, terwijl ik even een huishoudelijk klusje deed. Van de weeromstuit keek hij zelfs zijn eigen Spaans na!

Category: Algemeen | No Comments »
Tags:

Posted By admin on January 19, 2010

Vandaag zijn we met een groepje TO-ers naar de Donkere Belevingsruimte geweest van het Bartiméus in Zeist. P. was ons als voor gegaan, een impressie van dat bezoek vind je hier. Bij ons was er iets minder mogelijk, omdat we met een grotere groep waren (13 ouders en kinderen). De groep werd zelfs in tweeën gesplitst omdat we niet allemaal tegelijk in de donkere belevingsruimte konden. Ik zat bij de tweede groep en wij bekeken eerst de hulpmiddelen. Fascinerend wat er technisch allemaal mogelijk is! Ik was ook gefascineerd door de braillemachine, maar er was geen tijd meer om onze naam te typen. In het groepje van Jared had alleen R. zijn naam getypt. Maar ja, ik wil dan toch graag weten hoe zo’n machine werkt en ik vond dit filmpje.

Op het plaatje zie je de braillemachine aan de voorkant. Je ziet dat de braillemachine 6 toetsen heeft, met een brede toets in het midden en twee kleine toetsen aan weerzijden. Ik stel me voor, dat iedere toets overeenkomt met één van puntjes uit het brailleschrift. Ik zie dat de meneer in het filmpje meerdere toetsen tegelijk aanslaat. Uit de lengte van de naam en het aantal keren dat hij toetscombinaties aanslaat, maak ik op, dat hij één letter per keer aanslaat. Voor een ‘g’ zou hij dan bijvoorbeeld de eerste twee toetsen en de vierde en vijfde toets in één keer aanslaan en voor een ‘l’ de eerste drie toetsen. Dat hangt vanzelfsprekend af met welk puntje een toets overeenkomt. De grote toets is dan denk ik een spatie en de kleine toetsjes links en rechts voor hoofdletters en/of leestekens?Jared vertelt met dat de linkertoets een ‘enter’ is en de rechtertoets een ‘backspace’.

Goed, het heeft me beziggehouden zoals je kunt lezen.

Daarnaast is me bijgebleven dat mensen de speciale tegels voor blinden vaak blokkeren. Bijvoorbeeld door er een fiets op te stallen of er een reclamebord neer te zetten. Hierbij het vriendelijke, doch dringende verzoek om dat niet meer te doen! (Ik zal er zelf ook beter op letten!)

PS Ik heb aan R., die ook mee was, gevraagd om naar mijn beschrijving te kijken en hij vertelde het volgende (bij monde van W.):

In het midden van de machine zie je een brede toets. Aan beide kanten zie je (twee maal dus) 3 grote toetsen en helemaal aan de buitenkant nog aan iedere kant een kleine toets. Waarvoor de kleine toetsen zijn weten we niet zeker. De zes toetsen die naast de brede middelste toets zitten, corresponderen met de 6 te maken gaatjes. Als je naar een letter kijkt, hebben de linker helft van de zes punten van boven naar beneden de posities 1, 2 en 3 en de rechter rij van boven naar beneden 4, 5 en 6. Op de machine echter, zitten de 1, 2, 3 en 4, 5, 6 van binnenuit geteld. Dus vanaf de brede toets naar buiten toe. Direkt naast de brede toets zit dus aan de linkerkant de 1 en aan de rechterkant de 4. Zo tel je verder naar buiten. In volgorde van links naar rechts krijg je dan dus een toets voor puntje 3, 2, 1, dan de brede toets en dan een toets voor puntje 4, 5 en 6. De kleinste, buitenste toetsen weten we dus niet zeker, maar ik weet wel dat er een toets is voor ‘een houten gum’. Wellicht de ’backspace’ waar Jared het over had. Het zal de naar buiten geslagen puntjes weer terugslaan. De andere zou, zoals Jared zei, een ‘enter’ kunnen zijn maar R. dacht dat dat met de knop aan de zijkant gebeurde. De begeleidster verstond R. namelijk bij de eerste letter verkeerd en begon daarom op de volgende regel. R. vertelde dat ze daar de rol-knop voor gebruikte, maar, als je de ouderwetse typemachine nog voor ogen hebt, zou dat natuurlijk niets uitsluiten. Zo’n kleine toets zou een enter kunnen zijn ondanks dat ze de knop van de rol gebruikte om naar beneden te gaan. Dan heb ik nog niet geschreven waar de brede toets voor is. De brede toets in het midden druk je tegelijkertijd met de benodigde punten in. Ik heb deze in mijn gedachte maar even de stans-toets genoemd. Ik zag ook dat ze de punt-toetsen maar een klein stukje indrukte en dan kracht nodig had om, tegelijk dus, de middelste toets erbij in te drukken. R. bevestigt zojuist nog even dat de punt-toetsen eenvoudig in te drukken waren en dat hij de brede toets inderdaad met kracht (hij gebruikt er bij het voordoen z’n schouders bij), zwaar indrukte. Waar je een spatie mee maakt twijfelen we aan. Dat kan of door één van de onbekende buitenste toetsjes zijn… of door de middelste in te drukken zonder puntjes te maken?

Category: Uitstapjes | No Comments »
Tags: Blindheid, Braille

Posted By admin on January 13, 2010

Jared heeft afgelopen zaterdag zijn kinderfeestje gevierd, hij is 23 december 9 jaar geworden. Zijn vriendje I. was erbij en hij heeft toen meteen een speelafspraak gemaakt voor vanmiddag. I. zei nog iets van: “We zien wel.”, maar dat terzijde.

Al snel werd het Jared duidelijk dat de tijd om te spelen kort was, omdat hij vanavond met de natuurclub op uilenexcursie zou gaan. We moesten om 15.30 uur vertrekken. Daarom was het zaak, vond Jared, om zijn werkjes snel af te ronden, zodat hij vroeg klaar was en I. kon bellen.

Het resultaat was een zelfstandigheidsexplosie. Terwijl ik nog bezig was het verslag van onze Zuid-Amerika reis te schrijven – ik houd zelf ook een verslag bij -, was Jared al een ‘boekje uit de bak’ aan het lezen, om mij daarna een korte presentatie te geven over oorwormen. Wist je bijvoorbeeld dat oorwormen bij hun eitjes blijven om ze te beschermen? Daarna las Jared geheel zelfstandig in ‘The Story of the World’ en kreeg ik een verslag, in het Nederlands, van Alexander the Great. Een beetje afgeraffeld, het laatste stukje, over de Pharos, sloeg hij over, maar voor de rest toch een goede weergave van de inhoud van de tekst. Om 12.45 uur was hij klaar.

Het ‘zure’ kwam daarna: I. had met een ander vriendje afgesproken. Gelukkig kon K. wel spelen en dat was erg gezellig. Een gelukje bij een ongelukje.

Category: Algemeen | No Comments »
Tags: Spelen, Zelfstandigheid

Posted By admin on January 11, 2010

Vandaag deden we biologie. Dat wil zeggen, ik ben ons pad sneeuwvrij gaan maken. Toen ik binnenkwam zette ik een lekker kopje thee en Jared begon mijn lichaam van commentaar te voorzien. Ik heb een buikje, ja. En ik bleek ook een ‘taille’ te hebben. Maar op mijn rug was het nat, hoe kan dat nou?, wilde hij weten. “Dat is zweet”, antwoordde ik. “Zweten vrouwen ook?”, kreeg ik als reactie.

Category: Biologie | No Comments »
Tags: Zweten